FK VOJVODINA

                           vozdovac vojvodina spartak radnik-surdulica radnicki-nis rad partizan novi-pazar napredak-krusevac mladost-lucani metalac javor cukaricki crvena-zvezda borac-cacak backa

FK_Vojvodina_grbPriča Fudbalskog kluba “Vojvodina“ započinje u proleće 1914. Dok se Svet spremao za rat romantičarski zaneseni novosadski učenici Srpske pravoslavne gimnazije, jureći za loptom na poljančetu kod „Četiri krajcare“ (na kraju sadašnje Šumadijske ulice) odlučili su da osnuju fudbalsko društvo kao pandam FK„NAK“ i FK„UTK“ koji su, pre svega, okupljali mađarsku, pomađarenojevrejsku i nemačku omladinu.

Rat je (u)činio svoje… Godinu nakon njegovog završetka, vojvodinaši su ponovo počeli da se okupljaju u Ljubojevićevoj kafani i štrikerskoj radionici Save Šijakova, čiji je sin Milenko postao prvi sekretar, Živko Bajazetov izabran za prvog predsenika kluba. S obzirom na to da je većina prvotimaca studirala u glavnom gradu Čehoslovačke, iz Praga je doneta prva garnitura crveno-belih dresova Slavije po kojim je Vojvodina prepoznatljiva i dan danas. Želeći da ojača, da se uključi u redovno takmičenje Vojvodina se fuzionisala sa FK „Omladinac“, koji je u svojim redovima okupljao uglavnom trgovačku omladinu, pa je novi klub dobio ime Omladinski sport klub Vojvodina.

Svedoka početaka klupskih bitisanja na ovom fudbalskom podneblju, razumljivo, više nema. Ostale su uspomene, retke požutele fotografije i generacije koje su nastavile započeto obezbedivši dostojno mesto svom timu u istoriji ovdašnjeg i evropskog fudbala. Sve je krenulo sa „zlatnom generacijom“ predvođenom Vujadinom Boškovim i Zdravkom Rajkovim, prvim Vošinim posleratnim reprezentativcima, koja je fabuloznim igrama razbila mit o „velikoj četvorki“ jugoslovenskog fudbala.

Sve ostalo je istorija…

Treba pomenuti i Kup šampiona u kom je Vojvodina uspešno startovala 7.septembra 1966.godine pobedivši bečku Admiru golom Silvestera Takača, što je nakon pomirljivog remija (0:0) u revanšu bilo dovoljno za prolaz u sledeće kolo, uvod u čudesni tromeč sa madridskim Atletikom.

Prvi meč u Novom Sadu Vojvodina je dobila sa 3 : 1, golovima Takača , Pantelića i Brzića da bi se Španci na svom prepunom “Manzanaresu” revanširali pobedom od 2 : 0. Shodno tadašnjim pravilima, igrala se treća utakmica. Rukovodstvo Novosađana, verujući instiktu i kvalitetu ekipe, prihvatilo je predlog čelnih ljudi Atletika da se treća utakmica igra u Madridu. Posle divovske borbe i 2:2 u regularnom toku, Silvester Takač je u produžetku drugim golom na utakmici ostavio Vojvodinu da zimuje na evro-sceni.

Klub je u zimskom prelaznom roku napustio, ispostavilo se, nezamenljivi Takač što se reflektovalo već na prvoj utakmici u KEŠ protiv Seltika iz Glazgova, 1. marta 1967. Vojvodina je pred prepunim stadionom, prvi put pod reflektorima pobedila minimalnim rezultatom, golom Milana Stanića da bi poklekla u revanšu – 0:2 . Bilo kako bilo, ostaće zabeleženo da je iste godine Seltik osvojio Kup šampiona. Jedini poraz doživeo u Novom Sadu!

Početkom sedamdesetih godina prošlog veka Vojvodina i dalje slovi za dobro organizovan, finansijski stabilan klub. Međutim, iako predvođena povremenim i standardnim reprezentativcima Pirmajerom, Brzićem, Aleksićem, Zemkom i Trivićem, zatim asovima u najavi Ivezićem, Nikezićem, Lerincom i Ličinarom, beleži promenljive rezultate u prvenstvu.

Tako je 1971. osvojeno petnaesto mesto, godinu kasnije četvrto, sledeće sezone opet petnaesta pozicija na tabeli. Ništa bolje, razumljivo, nije bilo ni na evro-sceni. Vojvodna je ispadala već u prvom kolu Kupa UEFA, 1970, od poljske Gvardije. Dve sezone kasnije od Slovana iz Bratislave, a nakon tri godine od atinskog AEK-a. Usnulu Vojvodinu, u sezoni 1974/’75, trgao je iz letargije novi šef stručnog štaba, legendarni strelac Vojvodine Todor Veselinović. Selektirao je ujednačen tim bez zvezda, osmislio i insistirao na dopadljivoj igri sa pregršt golova. Vojvodina je te sezone igrala najbolji fudbal. Druga titula bila je na vidiku.

Kolo pre kraja prvenstva u Novom Sadu je gostovao Partizan, dok je Crvena zvezda na svom stadionu dočekala splitski Hajduk, jedinog Vošinog konkurenta za titulu. Bilo je potrebno da Hajduk ne pobedi na “Marakani” , a da Novosađani savladaju “crno-bele” i pehar prvaka bi došao u vitrine “stare dame”.

Navala-šampionskog-tima-1989.

Vojvodina je, naravno, lako pobedila Partizan ali je u Beogradu nakon vođstva Zvezde u prvih 45 minuta, Hajduk “zaigrao mnogo bolje” i golovima Mićuna Jovanića (venčanog kuma Zvezdinog golmana Ognjena Petrovića) pobedio i osvojio titulu.

tabela vosa sampionSvaka sličnost sa događajima iz novije istorije srpskog fudbala-slučajna je. Dve godine kasnije, u konkurenciji Fiorentine, praške Sparte i Vašaša, predvođena reprezentativcima Svilarom, Jurčićem, Novoselcem, Vujkovim, Ivezićem i Pavkovićem Vojvodina je osvojila SE kup. Nakon frustrirajuće sezone provedene u društvu drugoligaša, Vojvodina je na iznenađenje svih, pa i same sebe, došla u priliku da po drugi put u istoriji osvoji titulu.

Promene u rukovodećoj strukturi kluba kao i odlična doselekcija tima koji je u sezoni 1987/88 formirao Ivica Brzić, upisala je Ljupka Petrovića na večitu mapu uspeha našeg kluba. Stručnjak koji je stigao iz subotičkog Spartaka oformio je ekipu koja je predvođena maestralnim Milošem Šestićem u Novi Sad donela trofej šampiona Jugoslavije. Iza Novosađana te sezone ostali su velikani jugoslovenskog fudbala, Dinamo, Hajduk, Crvena zvezda i Partizan.

Klupsku knjigu istorije, tog leta Gospodnjeg 1989, pored pomenutog Šestića, pisali su: Maras, Vasić, Mijić, Gaćeša, Vujačić, Jokanović, Tanjga, Mihajlović, Kartalija, Zovko, Milovac, Popović, Šapurić, Mijucić, Vorkapić, Punišić, Joksimović, Dakić, Marković, Milosavljević, Muhić, Bosančić i Hajdić.

Izvor: www.fkvojvodina.rs

                           vozdovac vojvodina spartak radnik-surdulica radnicki-nis rad partizan novi-pazar napredak-krusevac mladost-lucani metalac javor cukaricki crvena-zvezda borac-cacak backa